رگم را می گرفت و تار می زد

درون سينه دل را دار می زد

همان کج عاطفه وقت نوازش

سرم را بر در ديوار می زد

برای بوم خود رنگی نمی ديد

قلم در خون سرخ يار می زد

کسی از سينه اش سالم نيامد

بجای گل به سينه خار می زد

گل بی ساقه من را نديدي

مرا ميزد خودش هم زار می زد.

آنجا که عشق بود حتا زمان نبود

خورشيد بود  ماه بود  آسمان نبود

وقتی من از خودم شنيدم که می رود

رفتم    ببينمش   بگويم بمان   نبود

کوهی شکست پشت پايم کسی نديد

در دشت پهن شانه ام استخوان نبود

وقتی که رفت بغض ها آب می شدند

يادش بخير عشق هم  مهربان نبود

زاده شدنم ناخواسته بود

ادامه حياتم ناخواسته

ديدنت ناخواسته و

عاشقت شدن ناخواسته ای ديگر

رفتنت را نيز نخواستم

اما...

تو هم رفتی

می خواهم طبق خواسته ام پيش روم

دوستت دارم و دانم که توئی؛دشمن جانم

                          از چه با دشمن جانم شده ام دوست؛ندانم

جیرجیرک به خرس گفت عاشقت شدم،

 خرس گفت الان وقت خواب زمستانی من است وقتی 6 ماه دیگر بیدار شدم در این باره با هم صحبت می کنیم

بعد از 6 ماه خرس بیدار شد و جیرجیرک را ندید ....

 خرس نمی دانست که جیرجیرکها 3 روز بیشتر عمر نمی کنند

  بزار تا آروم دل بي تابت بگيره

   بهم نگو از ما گذشته ديگه ديره

   حتي من از شنيدنش گريم مي گيره

                  * گريم مي گيره*

   بزار روسينم سرتو چشمهاي خيس و ترتو

   بزار تا سير نگات كنم بو بكشم پيرهنتو

   بغل كنو بچسب بهم بكش دوباره دست بهم

   جز تو كسي رو ندارم نزديكتر از نفس بهم

   سرتو بزار رو شونه هام خوابت بگيره

   بزار تا آروم دل بي تابت بگيره

   بهم نگو از ما گذشته ديگه ديره

تو را با شيشه عشقم ميان مرمر قلبم تراشيدم

و زان پس هم تو را چون بت پرستيدم چرايش را نميدانم

هنوز برام همون بتی همون که می پرستمش/موقع شعر نوشتنم تنها مخاطبم تویی

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی یوال می کند به خاطر چه زنده ای

 منم برای زندگی تورا بهانه می کنم

آنکه دائم هوس سوختن ما می کرد

کاش می آمد از دور تماشا می کرد

به شب تیره خاموشم

به خدا مردم از این حسرت

که چرا نیست در اغوشم

از این مردم زنده کش مرده پرست

تا مرد زنده بود به عزت کشندش به زلت

چو مرد به عزت برندش سر دست

دلم بر گنبد عشقی طلایی است

صدای غربت دل بی صدایی است

رضا شد این کبوتر تا بماند

ولی در سر نوشت او جدایی است

يه بار دستم رو از بالا به پايين آوردم

 و با خوشحالي داد زدم و گفتم :  يك بخش . فقط يك بخش

 ولي وقتي تو رو شناختم فهميدم عشق سه بخشه :

عطش ديدن تو ....

                  شوق با تو بودن...

                                    اندوه بي تو بودن ...

بر مزار خویش نشسته ام

و می گریم بر روزهایی که بر من گذشته است

به یاد می آورم روزی را که ماندم زیر باران ، تنها

هم نوا شدم با ابر

              همراه با آذرخش سوختم و باریدم

و آنروز را که

یخ زدم در سایه آفتاب سوزان

و...

گذراندم بهار را به خزان

و سپری شد تابستان به سردی زمستان

آری

این چنین گذشت روزگارم به سیاهی

آرامم چون نسیم

اما سرشار از طوفانم ، طوفانی که زود است گردبادی آن را در بر گیرد

خاکسترم ، سرد

اما آتشی در من نهفته است که نزدیک است مرا در برکشد

رودم ، آرام و روان

گردابی در این نزدیکی انتظار مرا می کشد

آه....

غریبم بین جمعیتی آشنا و ره گم کرداه ایی را مانم در راهی روشن  

تو که باور می کنی

هیچ کسی باور نکند، تو که باور می کنی

هیچ کسی نشنود، تو که می شنوی

هیچ کسی نفهمد، تو که می فهمی

هیچ کسی نبیند ، تو که می بینی

هیچ کسی نشناسد، تو که می شناسی

هیچ کسی نپذیرد، تو که می پذیری

هیچ کسی نخواهد، تو که می خواهی

هیچ کسی نتواند، تو که می توانی

هیچ کسی نباشد، تو که هستی

هیچ کسی نبخشد، تو که می بخشی

هیچ کسی یادش نباشه، تو که یادت هست

هیچ کسی حواسش نباشه، تو که حواست هست

هیچ کسی صبر نکنه، تو که صبر می کنی

هیچ کسی پنهان نکند، تو که پنهان می کنی

هیچ کسی نماند، تو که میمونی

هیچ کسی دوست نداشته باشه، تو که دوست داری

هیچ کسی مهربان نباشد، تو که هستی

هیچ کسی که تو نمی شود

taghdim be gole ghashangam zanbaradare mehrabuno khoshgelam ke hamishe hameja bamane hamishe mifahmatam  hamishe bamane kesi ke asan zane baradaram nist mese khaharame asan na khaharame kesi ke tanha kesi bud ke maaniye eshghetalaimo

fahmid dooset daram maahi khoshgelam

tanha

خسته و پاي پياده،از دل شبها گذشتم
واسه به تو رسيدن،همه پل هارو شكستم
اما تو يه روز برفي،پا رو عاشقيم گذاشتي
گل اعتمادو بردي،منو دست غم سپردي
پشت سرم يه راه دور،يه دنيا آه و اشكهاي شور
پيش روم،يه باغ گل،يه دنيا رازو چشمه نور
تا به كي رو شونه عشق،بار تنهائي رو بردم
تا به كي به پات نشستم،ثانيه هارو شمردم
اگه تو يه مهر جادو،رو تنه لطيف عشقي
ميشكنم من اين طلسمو،كه رو سادگيم گذاشتي
ميگذرن شبها و روزا،گريه ها معني نداره
اما من تو فكر فردام،فصل آغازي دوباره