وقتی عاشق شد همه فهمیدند .

جز معشوق اش  mano migehaaaaaaaaaa

بوسه

در دو چشمش گناه می خنديد

بر رخش نور ماه می خنديد

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله ئی بی پناه می خنديد

شرمناك و پر از نيازی گنگ

با نگاهی كه رنگ مستی داشت

در دو چشمش نگاه كردم و گفت:

بايد از عشق حاصلی برداشت

سايه ئی روی سايه ئی خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسی روی گونه ئی لغزيد

بوسه ئی شعله زد ميان دو لب

انتقام

باز كن از سر گيسويم بند

پند بس كن، كه نمی گيرم پند

در اميد عبثی دل بستن

تو بگو تا به كی آخر، تا چند

از تنم جامه برون آر و بنوش

شهد سوزنده لب هايم را

تا به كی در عطشی دردآلود

به سر آرم همه شب هايم را

خوب دانم كه مرا برده ز ياد

من هم از دل بكنم بنيادش

باده ای، ای كه ز من بی خبری

باده ای تا ببرم از يادش

شايد از روزنه چشمی شوخ

برق عشقی به دلش تافته است

من اگر تازه و زيبا بودم

او زمن تازه تری يافته است

شايد از كام زنی نوشيده است

گرمی و عطر نفس های مرا

دل به او داده و برده است ز ياد

عشق عصيانی و زيبای مرا

گر تو دانی و جز اينست، بگو

پس چه شد نامه، چه شد پيغامش

خوب دانم كه مرا برده ز ياد

زآنكه شيرين شده از من كامش

منشين غافل و سنگين و خموش

زنی امشب ز تو می جويد كام

در تمنای تن و آغوشی است

تا نهد پای هوس بر سر نام

عشق توفانی بگذشته او

در دلش ناله كنان می ميرد

چون غريقی است كه با دست نياز

دامن عشق ترا می گيرد

دست پيش آر و در آغوشش گير

اين لبش، اين لب گرمش ای مرد

اين سر و سينه سوزنده او

اين تنش، اين تن نرمش، ای مرد

شراب و خون

نيست ياری تا بگويم راز خويش

ناله پنهان كرده ام در ساز خويش

چنگ اندوهم، خدا را، زخمه ای

زخمه ای، تا بركشم آواز خويش

بر لبانم قفل خاموشي زدم

با كليدی آشنا بازش كنيد

كودك دل رنجه دست جفاست

با سر انگشت وفا نازش كنيد

پر كن اين پيمانه را ای هم نفس

پر كن اين پيمانه را از خون او

مست مستم كن چنان كز شور می

بازگويم قصه افسون او

رنگ چشمش را چه می پرسی ز من

رنگ چشمش كی مرا پابند كرد

آتشی كز ديدگانش سركشيد

اين دل ديوانه را دربند كرد

از لبانش كی نشان دارم به جان

جز شرار بوسه های دلنشين

بر تنم كی مانده از او يادگار

جز فشار بازوان آهنين

من چه مي دانم سر انگشتش چه كرد

در ميان خرمن گيسوی من

آنقدر دانم كه اين آشفتگی

زان سبب افتاده اندر موی من

آتشی شد بر دل و جانم گرفت

راهزن شد راه ايمانم گرفت

رفته بود از دست من دامان صبر

چون ز پا افتادم آسانم گرفت

گم شدم در پهنه صحرای عشق

در شبی چون چهره بختم سياه

ناگهان بی آنكه بتوانم گريخت

بر سرم باريد باران گناه

مست بودم، مست عشق و مست ناز

مردی آمد قلب سنگم را ربود

بسكه رنجم داد و لذت دادمش

ترك او كردم، چه می دانم كه بود

مستيم از سر پريد، ای همنفس

بار ديگر پر كن اين پيمانه را

خون بده، خون دل آن خود پرست

تا بپايان آرم اين افسانه را